Polish words / 3501–3750 / no. 3635
naczelnik
/naˈt͡ʂɛlɲik/noun, masculine (person)#3635 most common
head, chief (of an office)
Usage note'Naczelnik poczty' = postmaster; 'naczelnik urzędu' = head of the office.
Examples
- Naczelnik urzędu skarbowego przyjmuje we wtorki.The head of the tax office sees people on Tuesdays.
- Naczelnik poczty pomógł nam znaleźć paczkę.The postmaster helped us find the parcel.
Declension of naczelnik
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominativekto? co? | naczelnik | naczelnicy |
| Genitivekogo? czego? | naczelnika | naczelników |
| Dativekomu? czemu? | naczelnikowi | naczelnikom |
| Accusativekogo? co? | naczelnika | naczelników |
| Instrumentalz kim? z czym? | naczelnikiem | naczelnikami |
| Locativeo kim? o czym? | naczelniku | naczelnikach |
| Vocativeo! | naczelniku | naczelnicy |